Januari 2026

WOW Popkoor draagt de naam van Werelds Oude Westen nog, maar repeteert sinds 2017 in Cool. Op maandagavond om half acht is iedereen welkom in Worm voor anderhalf uur samenzang onder begeleiding van gitarist Eddy Sewerratti. 

In 2016 bracht een bericht in De Havenloods twintig enthousiastelingen samen in Toko 51. “Ik had geschreven dat mensen hun kater van het weekeinde bij ons weg konden zingen”, lacht Eddy. Initiatiefneemster Kitty Brewsky vult aan: “Omdat op maandag niet veel te doen is, begonnen we een koor tegen verveling en eenzaamheid op die dag, voor iedereen, ook degenen die niet goed kunnen zingen.” 

Toen Toko 51 ophield te bestaan, vond ze een nieuwe oefenruimte. “Na een zoektocht door de wijken in West nam ik contact op met Worm. De toenmalige directeur vond een koor in de theaterzaal een prima idee om op de altijd stille maandag voor reuring te zorgen. Sindsdien onderhoud ik de contacten met de planners daar en valt Eddy soms voor me in. Nog steeds kunnen we er gratis terecht. We hebben dus geen subsidie zoals in het eerste jaar nodig.”  

Bij binnenkomst betalen alle deelnemers enkele euro’s aan Eddy. Zoekend naar wisselgeld kondigt hij aan: “Aan het begin van volgend jaar rond ik het bedrag af.” 

Hoewel hun samenstelling in de loop der tijd veranderde, oefenen deze november nog zo’n twintig liefhebbers van popmuziek een niet-Nederlandstalig repertoire. Met het vooruitzicht op een optreden op de Witte de Withstraat zingen ze onder meer enkele aan Kerst gerelateerde nummers. Per jaar luisteren ze een paar kleine, Rotterdamse festivals die hen daarvoor vragen op. Liederen van The Mamas and the Papas tot Depeche Mode en van The Ronettes tot Miley Cyrus passeren de revue. Iedereen swingt. 

De koorleden komen uit alle windrichtingen. Henry van Kleeff komt van het Noordereiland. “Via via vernam ik zo’n twee jaar geleden van dit koor en stapte ik over van een dat heel serieus is. Hier wordt in tegenstelling tot daar niets afgestraft. Iedereen in WOW Popkoor doet zijn best en is gezellig. Het ontstresst me.” Naast hem staat Rob Reimer uit Nieuwe Westen. “Ik ben geen goede zanger, maar heb hier lol. Zingen is een manier om mijn longen op orde te houden en het sociale aspect geeft me energie.” 

De heren leerden elkaar in het koor kennen. Nu de repetitie voorbij is, bestellen ze samen wat te drinken in het aangrenzende café. 

September 2025 

Ruim voor half zes, de aangegeven aanvangstijd, zit de theaterzaal van de Schotse kerk al bijna vol. Deze eerste dinsdag van de maand verzorgt stichting Spirit 55+ er weer een avondmaal van drie gangen voor ouderen. 

Weer is iedere plek gereserveerd. “Wij komen meestal om vijf uur”, vertelt Teun van Eijck die met vier vrienden aan een tafel zit. “Onze eetgroep heet Omanido, kort voor ‘oud maar niet dood’. Normaal gesproken zijn zes van de acht leden bij de maandelijkse maaltijd van de belangengroep.” Riet Nieuwenburg vult hem aan: “Behalve in de winter, want dan is deze ruimte voor mij te koud.” 

Hoewel de meeste vriendenclubjes telkens hun vertrouwde tafel bemachtigen zegt Dini Philipsen: “Altijd weer ontmoet ik hier nieuwe mensen. Ik ben heel blij met de sfeer, want niemand zit met een telefoon.” Haar tafelgenoten bestaan uit een vriendin en twee vriendschappelijke duo’s waaronder Willem Molkenboer. Hij beaamt: “Wij hebben hen vieren hier leren kennen. Mijn buurman en ik genieten nu ongeveer een jaar van deze diners. Het eten is altijd heel lekker. Die Surinamers kunnen goed koken!” 

Lilian Rigters bereidt sinds haar pensioen de maaltijden. “Ik wil mijn energie kwijt in dingen voor mensen doen en heb van mijn moeder een liefde voor koken geërfd. Mijn voldoening van dit vrijwilligerswerk haal ik uit zien hoe mensen genieten van het eten.” 

Het menu is iedere keer anders, maar altijd biedt het diverse opties en kost het vijf euro per persoon, inclusief koffie en thee. Voor een blik bier of frisdrank, glas wijn of pakje appelsap betalen gasten een euro. “Dat is al jaren zo”, weet Margriet van Gestel. Ze hielp al bij de diners voordat Spirit 55+ de organisatie ervan overnam van WMO Radar. “Behalve de locatie is sindsdien weinig veranderd. Het aantal mensen dat voor de belangengroep werkt, is gedurende haar bestaan gestaag gegroeid, want zij staken vrienden aan met hun enthousiasme, maar de stuk of tien die de maandelijkse maaltijd verzorgen, houden dat al wat jaren vol. Ik vind de eetgelegenheid belangrijk omdat er af en toe voorlichting over een actuele zaak waarover veel ouderen zich zorgen maken, zoals armoede, digitale veiligheid en dergelijke, aan voorafgaat.” 

Medevrijwilligster Loekie Visser heeft vooral plezier in praatjes met gasten. “Voorzien in hun behoefte om gezien te worden, is vaak al genoeg. Tot aan mijn pensioen deed ik betaald maatschappelijk werk. Nu beantwoord ik met evenveel plezier op vrijwillige basis hulpvragen.”  

Teun ziet: “De groep vrijwilligers is hecht. Ook dat maakt deze avonden heel gezellig. Extra leuk zijn die met live muziek, want daarop dansen we tussen de gangen door.” 

De rolstoelvriendelijkheid van de ruimte maakt het avondje uit ook aanlokkelijk voor hen die slecht ter been zijn. De zaalhuur is mogelijk dankzij subsidie van WMO Radar en de gemeentelijke subsidieregeling Couleur locale. 

Augustus 2025 

Gastvrijheid en een grote tafel vormen volgens Ayse Budaklier Yalcinkaya de beste basisingrediënten voor een gezellige buurtmaaltijd. Ze is een van de drijvende krachten achter lunches die sinds 2021 allerlei mensen samenbrengen op de binnenplaats achter het Huis van de Toekomst in Bospolder-Tussendijken. 

“Voor de eerste broodjes die Bart ‘de Stoker’ Groenewegen hier in de door hem gebouwde steenoven bakte, vond hij geen afnemers. Goed deeg maken, moest hij nog leren, net als de omwonenden aantrekken. Ik maakte brooddeeg en dekte een grote tafel om duidelijk te maken dat mensen welkom waren om mee te eten. Dat ik Turks spreek, hielp daarbij ook.”, herinnert Ayse zich. Deze zomer stelt ze haar elektrische bakplaat ter beschikking. 

Pieter van Mourik woont nu ongeveer een half jaar in het op renovatie wachtende blok waarin creatieve ondernemers werken aan experimenten met vormen van energie. “Vanwege onze behoefte aan omgang met elkaar buiten onze werkzaamheden besloten we dit jaar tot een wekelijkse lunch. De opbrengst van de inzamelingsactie die ik daarvoor opwww.doneeractie.nl startte, gebruikten we voor ingrediënten en flyers om buurtbewoners uit te nodigen. We kondigden de gelegenheden waarbij Ayse platbrood bakt en ik voor zelfgemaakte soep zorg ook aan op de website van het Huis van de Toekomst. In totaal aten meer dan honderd mensen mee op de donderdagen van juni en juli. We hebben meer dan genoeg geld en plezier om deze en volgende maand ermee door te gaan.” 

De bekendheid van de bijeenkomsten heeft zich uitgebreid. “Een bericht in een groep van mensen die elkaar informeren over plekken met betaalbaar gezond eten maakte me nieuwsgierig”, vertelt Marja Brand die een wijk verderop woont. “Nu ik weet hoe ontzettend smakelijk de gerechten zijn, combineer ik zo dicht bij de markt lunchen misschien nog eens met inkopen doen.” 

Berthe Veltkamp komt graag in de binnentuin. “Hier ontvlucht ik de chaos van de Schiedamseweg. Behalve om even geen last van auto’s te hebben en lekker te eten, kom ik voor broederschap: iedereen kan hier zichzelf zijn zonder commentaar te krijgen. Zo veel van de lunches als mogelijk maak ik mee. Aangezien ik al een paar jaar diverse hand-en-spandiensten voor het Huis van de Toekomst doe, was ik vanaf het begin erbij.” 

Juli 2025 

Een van de door bewoners beheerde tuinen waarmee de openbare ruimte in Oude Westen vergroende, siert sinds 2016 de Doorbraak. “Dankzij die tuin zit nooit meer iemand tegen het raam van mijn woonkamer”, zegt Angela Fillekes, een van de beheerders. 

Bijzonder aan de plantenperken is de manier van regenwater opvangen. Hun ontwerper, landschapsarchitect Wolbert van Dijk, legt uit: “Met hulp van een gemeentelijke waterexpert vonden we voor deze straat zonder regenpijpen een oplossing: een goot die het water naar grote bakken vol lavastenen in de grond leidt. Nergens anders in Rotterdam is die toegepast. Wel werd deze methode net als alle andere door het hoogheemraadschap gesubsidieerd.” 

“Dankzij een oproep van Woonstad aan wijkbewoners om invulling aan een braakliggend terrein vlak bij mijn woning te geven, begon ik in 2010 met vrijwilligerswerk, eerst aan de experimentele en vervolgens aan blijvende tuinen. Nu bestaat de groep tuinierende, elkaar helpende vrijwilligers uit zo’n tachtig personen.”, schat hij. 

Over hoe die eerste tuinen inspireerden tot de plantsoenen in de Doorbraak vertelt Petra van den Berg: “Als Aktiegroep Oude Westen gingen we met koffie de pleinen op om te horen welke verbeteringen bewoners wensten. Daarbij gaf Angela te kennen graag op een tuin uit te kijken. Samen met een paar buren was ze duidelijk gemotiveerd om tuinonderhoud te plegen.” 

Vanuit haar ervaring met buurtinitiatieven adviseert ze: “Projecten met een sterke initiatiefnemer die kan motiveren verdienen steun. Ze zijn gebaat bij brede draagkracht van samenwerkende organisaties, zoals in deze wijk bestaat. Ieder langdurig project heeft af en toe een invloed vanbuiten nodig voor nieuwe energie, dus aansluiting bij een groter geheel verdient aanbeveling.” 

Hoewel ze niet aan de Doorbraak woont, tuiniert ze er naar hartenlust mee. “Hier bezig heb ik altijd aanspraak. Groen verbindt! Dat merk ik bijvoorbeeld als we stekken uitdelen.” Ter bevordering van de gezelligheid werken warme drank en koek. “Eerst bekostigden we die zelf, maar nu krijgen we subsidie ervoor.” Kannen, bekers en kleine gereedschappen zijn sinds 2021 bij de gezamenlijke tuinier- en andere activiteiten te vinden in een kar: een kunstwerk dat Aktiegroep Oude Westen van makers Brecht Hermans en Hans Bossmann in bruikleen kreeg. 

Veranderingen in het tuinontwerp jaagde de natuur aan. Wolbert leerde ervan. “Opeens was de buxusmot met de noordwaarts oprukkende temperatuurverhoging hier aanbeland. De buxus was niet te redden en is vervangen door liguster. Tegenwoordig zijn mijn ontwerpen tegen klimaatverandering bestand. Ik raad iedereen stevige, groen blijvende planten die weinig onderhoud vergen aan. Vanwege toenemende warmte, droogte en hoosbuien raad ik hortensia’s af.” 

Angela waarschuwt voor wolfsmelk: “Het sap dat ik ervan in mijn oog kreeg, gaf me wekenlang last. Ik had niet moeten proberen het met water weg te wrijven.”